یك تحقیق جدید این نظریه را مطرح كرده كه گردن بلند دایناسورهای بزرگی كه در طول تاریخ می زیسته اند این امكان را به آنها داده تا بالاتر از حد عادی بروند.

دایناسورهای سوسمار مانند دوران ژوراسیك و كرتاسه كه شامل دایناسورهایی چون براكیساریوس، دیپلوكوس و آپاتوساریوس می شوند به دلیل گردن بلند خود به خوبی شناخته شده اند. گردن طویل آنها به این موجودات كمك می كرد تا بتوانند در مناطق مرتفع برای خود غذا تهیه كنند.

اگرچه بتازگی به صورت بحث برانگیزی این نظریه مطرح گشته و تا حدودی نیز ثابت شده كه سائوروپادسها (دوران ژوراسیك و كرتاسه) هنگام جویدن غذا سر خود را بالا نگه نمی داشته اند زیرا با این كار تمام انرژی آنها باید صرف گردش خونی شود كه در گردن بلند آنها جریان دارد، بیشتر محققان با این نظریه كه این دایناسور و همچنین آپاتوساروس و دیپلودوكوس در هنگام تغذیه گردن خود را پایین نگه می داشته اند موافق هستند. امادر حال حاضر دانشمندان درمورد این دایناسور حدس زده اند كه آن دسته از سائوروپادسهایی كه بزرگ تر و غول پیكر بوده اند سر خود را بالا نگه می داشته اند.

آندراس كریستیان مورفولوژیست دانشگاه فلنسبرگ در آلمان یكی از انواع مختلف این گونه را كه حدود اوایل دوران كرتاسه بین ۱۱۲ تا ۱۳۰ میلیون سال پیش می زیسته، تحت بررسی قرار داده است و پس از اتمام تحقیقات متوجه شده كه وزن این دایناسور در حدود ۳۸۰۰ كیلوگرم و طول آن از نوك سر تا پنجه های پا حدود ۱۱ تا ۱۲ متر بوده است.

گردن و سر این دایناسور به تنهایی۲۱۰ كیلوگرم وزن داشته و فاصله بین ستون گردن آن و پوزه كشیده شده اش ۶ / ۴ متر بوده است. پس از مطالعه بر روی فشار وارده به غضروف های گردن این دایناسور این احتمال می رود كه محل اتصال گردن و سر آن براحتی قادر به تحمل وزن و طول این حیوان بوده است. اگرچه ایجاد گردش خون در چنین گردنی با طول زیاد انرژی زیادی می برد، كریستیان دریافت كه اگر غذا در بدن این موجود پخش می شده انرژی لازم برای كمك به گردش خون در گردن این حیوان بخوبی تولید می شده است در غیر این صورت این دایناسور نمی توانسته غذای خود را با داشتن چنین گردن طویلی هضم كند.